Во Истанбул можете да тргнете по симит, а да се вратите три часа подоцна со кесичка зачини, фотографија од непозната мачка и чувство дека сте проживеале цел еден ден. Тука и најобичната прошетка има сопствена волја.
Организиран хаос
Градот ве пречекува со сирена од траект, повик за молитва, тропот на куфери по калдрма и продавач кој оддалеку ве уверува дека токму неговиот чај е најдобар. Луѓето брзаат, автомобилите се провлекуваат низ невозможни празнини, а вие стоите на тротоарот и се обидувате да одлучите на која страна прво да погледнете. Тогаш покрај вас мирно поминува мачка, како единствено таа да го знае редот во сето ова.
Истанбул не се открива одеднаш. Прво ве освојува со големите глетки: куполите над покривите, Босфорот што се појавува меѓу две згради, светлината што навечер ги омекнува фасадите. Потоа почнувате да ги забележувате малите работи. Човекот што ви прави место пред излогот за подобро да видите. Чашката чај оставена на масичка пред дуќан. Разговорот меѓу двајца соседи што се води преку цела улица, без никој да смета дека зборуваат прегласно.
Пазари, пазари пазари
Пазарите се посебна приказна. Влегувате решени само да разгледате, а по неколку минути допирате ткаенини, мирисате кафе и преговарате за предмет што до тој миг не сте знаеле дека го сакате. Во Истанбул дури и купувањето има драматургија: поглед, насмевка, прашање од каде сте, па уште една понуда „само за вас“. Понекогаш заморно, понекогаш шармантно, секогаш живо.
А кога ќе ви стане премногу, тука е водата. Седнувате на траект и градот, кој пред малку бил тесен и гласен, одеднаш добива простор. Ветерот ви го растура планот за фризурата. Галебите го следат бродот. На палубата некој пие чај, некој гледа во телефонот, некој молчи пред хоризонтот. И вие, без посебна причина, останувате да гледате.
Истанбул умее и да ве измори. Ќе погрешите улица, ќе заглавите во сообраќај, ќе сфатите дека она што на мапата изгледало блиску подразбира уште едно стрмно искачување. Не мора секој момент да ви биде магичен. Можеби токму затоа градот ви станува близок: можете да се изнервирате на него, да седнете на првата слободна маса, да нарачате нешто слатко и половина час подоцна повторно да му простите.
Сепак….
На крајот, најубавите спомени ретко ќе останат оние што сте ги испланирале. Ќе се сетите на утрото кога мирисот на свеж леб ве одвлекол во непозната уличка. На зајдисонцето што сте го гледале стоејќи, бидејќи сите клупи биле зафатени. На звукот на лажичката во чашката чај, додека околу вас продолжувал целиот тој неверојатен метеж.
Истанбул не ве чека да бидете подготвени за него. Ве повикува да излезете од хотелот, да ја преминете улицата кога конечно ќе можете и да видите каде ќе ве однесе денот. А кога ќе си заминете, ќе ви недостига дури и она што таму ве изморило.